چاقی در نگاه حکیم یونانی بقراط!

بُقراط (Hippocrates) حکیم یونانی همزمان با فیلسوف بزرگ یونان افلاطون (Plato) می زیسته است (زندگی بین سال های 460 تا 375 پیش از میلاد). بُقراط (Hippocrates) پایه گذار علم طب نیست ولی در زمان خود احاطۀ کاملی بر دانش طب داشته است. امروزه پزشکان در زمان فارغ التحصیلی سوگند نامۀ بُقراط (Hippocrates) را امضاء می کنند.

بُقراط (Hippocrates) سلامت را در تعادل چهار مایع یا اخلاط چهارگانه (Four humors) یعنی خون (Blood)، صفرای زرد (Yellow Bile)، صفرای سیاه (Black bile) و بلغم (Phlegm) می دانست. او ازدیاد و یا کمبود هر یک از این اَخلاط (Humors) را مسبب بیماری می پنداشت. در نگاه پزشکان بُقراطی چاقی به صورت اَخلاط مازاد (Surplus of humors) تعریف شده است (Christopoulou-Aletra et al., 2004). در بیشتر طول تاریخ اضافه وزن و چاقی نشانه ای از سلامت، ثروت، کامیابی و رفاه به حساب آمده است. با این حال بُقراط (Hippocrates) اوّلین کسی است که به نقش چاقی در بروز ناباروری و مرگ زودرس اشاره کرده است (Haslam, 2007).

اگرچه تأثیر چاقی بر کیفیّت زندگی در قرن هجدهم میلادی مورد توجّه قرار می گیرد ولی تنها از نیمۀ قرن نوزدهم میلادی است که چاقی علّتی برای ناخوشی ها فرض می شود. در دهه های اوّل قرن بیستم میلادی نقش چاقی به عنوان یک عامل مؤثر در افزایش مرگ و میر به اثبات می رسد (Beller, 1977; Bay, 2004).