چاقی یک مزیّت و نشانه ای از سلامت!

محققین با مطالعه دربارۀ تغییرات نگرش فرد و جامعه به موضوع اضافه وزن و چاقی در طِی اَدوار مختلف از تاریخ به نکات جالبی دست یافته اند. به نظر می رسد در تمام طول تاریخ دست و پنجه نرم کردن با کمبود مواد غذایی بخشی از زندگی بَشر بوده و سوء تغذیۀ مزمن نیز امری عادی تلقی می شده است (Fogel, 2004). در این شرایط جثّۀ تنومند و فربه به عنوان یک مزیّت و نشانه ای از سلامت و گاه مرز میان مرگ و زندگی در زمان قحطی و کم غذایی به حساب می آمد (*** et al., 1994).

به عبارت دیگر در زمانی که غالب مردم به غذای کافی دسترسی نداشتند یک شکم فربه و چاق نشان می داد که فرد در تأمین غذا مشکلی نداشته و به اصطلاح دست او به دهانش می رسد. شاید هم خیال او از ذخیرۀ کافی بدن از موادّ غذایی راحت بوده و از بابت کمبود غذا نگرانی عمده ای نداشت! مطالعۀ تاریخ نشان می دهد این گونه نگاه به موضوع اضافه وزن و چاقی حتّی تا حدود یک قرن پیش نیز رایج بوده است.

از قرن هجدهم میلادی با پیداش پیشرفت های صنعتی یک افزایش تدریجی در مقدار، تنوّع و کیفیّت غذا روی داد. این تغییر که از آن به انقلاب دوّم کشاورزی یاد می شود به مرور موجب بهبود سلامت عمومی و افزایش طول عُمر مردم و حتّی افزایش در ابعاد جثّۀ انسان ها شد. این انسان های سالم تر و قوی تر به نوبۀ خود غذای بیشتری تولید می کردند.