اوّلین عامل مرگ در دوران معاصر چیست؟

در حدود دویست (200) سال پیش امید به زندگی (Life expectancy) در انسان ها در حدود سی (30) سال و تا پیش از اوایل قرن بیستم میلادی با وجود بیماری های عفونیِ کُشنده امید به زندگی (Life expectancy) تنها نزدیک به پنجاه (50) سال بود (Riley 2005). با این فرض فقط در یک قرن اخیر بود که با کشف آنتی بیوتیک ها و مهار بیماری های عفونی طول عمر انسان مرزهای دورتری را فتح کرد. از آن زمان به بعد انسان ها به حد کافی عُمر می کردند و بیماری های قلبی عروقی (CVD) در آنها فرصت بروز می یافت.

در اوایل دهۀ 1920 میلادی بیماری های قلبی عروقی (Cardiovascular disease) جایگاه اوّلین عامل مرگ در ایالات متحدۀ آمریکا را به خود اختصاص داده بود. حتّی روزوِلت (Roosevelt) رئیس جمهور این کشور در پایان جنگ دوّم جهانی نیز از این پدیدۀ نوظهور در امان نماند. روزوِلت (Roosevelt) به سبب سکتۀ مغزیِ خونریزی دهنده به دنبال فشار خون بالا و مهار نشده جان خود را از دست داد (مرگ به سال 1945 م). در آن زمان وقایعی از این دست توجّه سیاست مداران، مردم و محققین را بیش از پیش به بروز بیماری های قلبی عروقی (Cardiovascular disease) جلب نمود.

مطالعۀ قلب فِرامینگهام (Framingham Heart Study) برای درک هرچه بهتر و بیشتر از این خطر نو ظهور به عنوان یکی از طولانی ترین مطالعات در نوع خود و گُل سَرسَبد مطالعات همه گیری شناسی (Epidemiology) از سال 1948 میلادی آغاز شد.

بودجۀ این طرح از سوی رئیس جمهور وقت یعنی پرتاب کنندۀ بمب اتمی بر هیروشیما و ناکازاکی، شروع کنندۀ جنگ سرد و جنگ کُره، هَری ترومن (Harry Truman) تأمین شد. با گذشت چندین ده سال از آن زمان این مطالعه تا به امروز نیز ادامه دارد.