دربارۀ پرخوری عصبی (Bulimia nervosa) چه می دانید؟

یکی از اختلالات خوردن (Eating disorders) به پرخوری عصبی (Bulimia nervosa) مشهور است. تشخیص این اختلال به مراتب از تشخیص بی اشتهایی عصبی (Anorexia nervosa) دشوارتر است. در این اختلال فرد به صورت مُتناوب یعنی به طور مثال هفته ای دو بار اقدام به پُرخوری شدید، اَفسار گسیخته و غیر قابل کنترل حتّی به میزان چند برابر نیاز روزانه می کند.

معمولاً این حجمِ غیر معمول از غذا در زمانی کمتر از دو (2) ساعت مصرف می شود. پس از آن، بیمار بلافاصله برای جبران پُرخوری به اقداماتی از قبیل استفراغ عَمدی، مصرف داروهای مُسهل یا حتّی روزه داری و ورزش های سخت روی می آورد. این دوره های متناوبِ پُرخوری و پاک سازی در حقیقت نقش یک پاسخِ آموخته شده برای کاهش اضطراب را برای بیمار بازی می کند.

برای تأیید این بیماری مانند بسیاری از بیماری های دیگر لازم است علائم و تظاهرات بیماری حداقل برای یک دورۀ سه ماهه و به طور متوسط دو بار در هر هفته تداوم داشته باشد. در نسخۀ پنجم و جدید راهنمای تشخیصی اختلالات روانی (DSM-IV) میانگین فراوانی دوره های پُرخوری و پاکسازی جهت فرض وجود این اختلال به یک بار در هفته کاهش یافته است (Call et al., 2013).

در هر صورت این رفتارهای بیمار گونه می تواند ضربات مُهلکی بر سلامت فرد وارد نماید. این دسته از بیماران بر خلاف مبتلایان به بی اشتهایی عصبی (Anorexia nervosa) معمولاً شاخص تودۀ بدنی (BMI) مناسبی داشته یا حتّی ممکن است چاق باشند. شیوع پرخوری عصبی (Bulimia nervosa) در جامعه بیشتر از بی اشتهایی عصبی (Anorexia nervosa) بوده و مبتلایان درمان خود را بهتر از این اختلال اخیر می پذیرند.