شرایط قحطی چه تأثیری بر رشد و آیندۀ جنین دارد؟

در اواخر جنگ دوّم جهانی در زمستان 1944 میلادی نیروهای آلمانِ نازی از ورود غذا و مایحتاج مردم به ناحیه ای از کشور هُلند جلوگیری کردند. به مرور در این ناحیه غذا جیره بندی و در نهایت مردم برای چندین ماه دچار قحطی شدند.

در زمانی از این قحطی کالری (Calorie) دریافتی هر فرد علیرغم اینکه نیاز طبیعی یک مرد یا زن با فعّالیت متوسط روزانه به ترتیب در حدود 2900 و 2300 کالری (Calorie) برآورد شده است تا حد 400 تا 800 کالری (Calorie) در روز کاهش یافت. در این فضا تعداد زیادی از مادران باردار نیز از این قحطی و رنج مُستثنی نبودند. علیرغم این سوء تغذیه و گرسنگیِ مادران با این حال بیشتر بچه هایی که دوران جنینی را همزمان با قحطی پشت سر گذاشته بودند با وزن طبیعی متولّد شدند.

تا اواسط دهۀ 1990 میلادی مطالعات متعددی از ارتباط گرفتار آمدن مادران باردار در قحطی با شاخص تودۀ بدنی (BMI) بیشتر، قند و چربی خون بالاتر و بروز بیشتر چاقی، بیماری های قلبی عروقی و اختلالاتی مانند بیماری اِسکیزوفرنی (Schizophrenia)، افسردگی و حتّی سرطان در فرزندان این مادران حکایت می کرد.

سال ها بعد کودکان قحطی هُلند که تا آن روز شصت سالگی را پشت سر گذاشته بودند تحت مطالعات بیشتری قرار گرفتند. آنها نسبت به خواهران و برادران خود که دوران جنینی خود را در زمان قحطی سپری نکرده بودند چه تفاوت هایی داشتند؟ آیا تغییرات اِپی ژِنتیک (Epigenetics) در زمان قحطی می توانست علّت این اختلاف ها باشد؟

با بررسی نقشۀ اِپی ژِنتیک (Epigenetics) این افراد در مقایسه با برادران و خواهران آنها علیرغم مشاهدۀ تفاوت هایی در این زمینه هنوز شواهد کافی برای دادن یک پاسخ قاطع به این سؤال فراهم نشده است.شاید پاسخ ما به سؤالاتی از این دست علّت وجود تفاوت در زمینه و استعداد بیشتر برخی از افراد برای ابتلاء به برخی از بیماری ها را بیش از پیش آشکار کند.